Tyle właśnie pojazdów terenowych zostało wyprodukowanych w trzech seriach od 1934 do 1939 roku. W31 typ G4 miał początkowo służyć za samochód sztabowy jednak szybko okazało się, że przeparadował wprost do serc dygnitarzy, oficerów – wykorzystywał je Adolf Hitler (miał ich aż 6!) podczas triumfalnych parad po zaanektowaniu Austrii i Czechosłowacji, gdzie pojazd zdobył swoją sławę. Pojazdy należące do Hitlera wchodziły w skład 120 pojazdów Kancelarii Rzeszy. Jednego z sześciu G4 można podziwiać w dzisiejszym Muzeum Motoryzacji i Techniki w Sinsheim w Niemczech. W sumie z 57 egzemplarzy 11 trafiło w ręce Wehrmachtu, natomiast pozostałe 46 dostało SS a także wyżsi rangą urzędnicy NSDAP oraz niemieckiego rządu. Masa pojazdu przekraczała 3,5 tony, jednak samochód ten był bardzo zwrotny. Wybudowano go na podstawie modelu G1 (W103) opracowanego przez firmę Mercedes-Benz w 1926 roku. Pierwsza seria pojazdów liczyła ich jedenaście, potem kolejno szesnaście i trzydzieści. Różnice między pojazdami – silniki, detale, karoseria na pierwszy rzut oka niezauważalne podnosiły efektywność aut. Jeden z G4 został podarowany w Madrycie przez Hitlera generałowi Francesco Franco pochodzącemu z hiszpańskiej rodziny królewskiej, który także ogłosił się dyktatorem. Jego auto można zobaczyć w sali historii Gwardii Królewskiej w pałacu El Pardo. Inny występował w wielu Hollywodzkich produkcjach np. Nocy Generałów, Tobruk, Dobry agent.

Jak już wspomniałam trzy wyprodukowane serie dzieliły udoskonalenia takie jak: silnika w I serii zwanej G4-410 był to silnik ośmiocylindrowy rzędowy M 24 o pojemności 5018 cm3 i mocy 100 KM, w II serii była to wersja wojskowa oznaczona jako G4-500 i ta wykorzystywała silnik Daimler-Benz M 24 II o pojemności 5252 cm3 i mocy 110 KM. Następnie pojemność i moc silnika podniesiono do 5401 cm3 i 115 KM. Model został ponumerowany jako G4-540. Napęd przenoszony zostawał z silnika na koła poprzez czteroprzekładową skrzynię biegów ZF-Aphon G 35. Pojazd posiadał jedną przednią oś i dwie tylne, i zawieszenie z półeliptycznymi resorami. Niektóre miały także pancerne drzwi i okna. W ośmiu z 57 wyprodukowanych samochodów można było zamknąć dach, a reszta była kabrioletami z płóciennym dachem.